vorige | volgende 
| Fokke & Sukke kunnen het niet alleen 
© tekening: www.foksuk.nl
© tekst: Jasper Teulings, 2003
Juryrechtspraak
Als toerist heb ik twee rechtszaken bijgewoond in New York. De eerste ging over een metromoord en de jury was net binnengekomen om geïnstrueerd te worden door de rechter. Ze luisterden aandachtig naar het verhaal dat hij voorlas. Ik ook, maar het was zo ingewikkeld geformuleerd en langdradig bovendien, dat ik al snel de draad kwijt raakte. Na een half uur mantra zag ik bij enkele juryleden de oogleden zakken, tot iedereen op schrok van een luide snurk van de bode achter in de zaal. Hij werd snel gewekt door een collega en de rechter ging voort. Twintig minuten later was de rechter nog steeds bezig, had de jury integraal afgehaakt en vond ik het mooi geweest.Een zaal verderop speelde een zaak over de erfenis van Bob Marley. De eerste drie rijen aan beide zijden werden bezet door een twintigtal advocaten die tussen dozen met stukken zaten te lezen of aan hun laptop werkten. De jury keek toe hoe een fiscalist door een advocaat werd ondervraagd aan de hand van een lange lijst met vragen die erg op elkaar leken. Op mijn vraag wat er aan de hand was, vertelde een van de advocaten mij dat hij al drie jaar met een klein onderdeel van de zaak bezig was, iets met vennootschappen op de Kaaiman Eilanden, Sark en in Amsterdam. Maar hij kon niet uitleggen wat er nu gebeurde en ook niet waar de zaak over ging. Dat snapte hij niet meer. Bedenk nu dat juryleden in Amerika geen aantekeningen mogen maken.
Ik moet er niet aan denken dat we in Nederland juryrechtspraak zouden hebben. Een Amerikaanse rechter schreef: 'The jury applies the law it doesn't understand to facts it can't get straight'. Zo is het maar net.
Maar waarom kent bijna de hele wereld juryrechtspraak, zelfs in vertrouwde buurlanden als België en Zweden? Zijn wij niet als die ouders van Jan soldaat die, kijkend naar een legerparade van hun zoon, opmerken dat iedereen uit de pas loopt behalve hun Jan?
Jasper Teulings is advocaat